Herkese merhaba,bugün insan konusunda düşüncelerimi yazmak istedim.insan,bu dünyamızda ki en değerli varlık veya maden... maden diyorum, maden denilince toprak içerisinde ki cansız başka bir madde aklımıza geliyor ama maden aynı zamanda değeri ifade eder içerisinde altın gibi kıymetli bir madde var. maden denilince mecazi anlamda aslında değeri tanımlarız. Allah insanı yaratırken insana bazı özellikleri yüklemiş ve sonucunda kendine dost yaratmayı murat etmiş. insan; dosttur, merhametlidir, şefkatlidir, bonkördür, güzellikleri iyilikleri kötülükerin içerisinden ayırandır. peki şöyle bir soru geliyor aklımıza; eee bunlar Allahın sıfatlarından değil midir. o zaman işte dost yarattığının alameti. kendi sıfatlarından yüklemiş bize. o zaman Allaha dost olan değerli insanın kötülük yapma insanlara hatta canlılara zarar vermesi mümkün müdür. değildir. meşhur ve çok güzel olan Yunus emre hazretlerinin o güzel sözü aklıma geliyor. "yaratılmışı severiz yaratandan ötürü" müthiş bir sözdür ve hatta yaratıldıktan sonraki yaşamın sırrı gibidir. 
insan hakkında şöyle düşünüyorum. öyle bir değerdir ki değerini kendisi bile bilmez ve o değerli madenin üzeri katman katman tozlarla kaplıdır. her iyiliğinizde ve her güzellikleri yaptığınızda o toz katmanından biraz daha kurtuluyorsunuz ta ki asıl cevherin ortaya çıktığı hâl e kadar.. o toz katmanları kaybolduğunda bu sefer etrafınızda ki canlılar sizi gerçek hâlinizi görmeye başlıyor. niha-i yaradılış gayesi de bu değil midir?. madem ki Allah bizi en değerli olarak yarattı kendine dost kıldı, yaratılış gayemize uygun olarak hepimizin birer dost olma, güzellikleri hem kendine hem de etrafına nakşetmesi gerekli diye düşünüyorum. kısa bir yaşadığım bir olayı ve bakış açımı anlatmak istiyorum. eski işyerlerimde bir bayan arkadaş vardı personel tarafından sevilmez onunla konuşmamak için yolunu değiştirirlerdi. bir gün yemekhaneye giderken karşımıza çıktı yanımda üç arkadaşım vardı üçü de homurdandı "amaaan yine bu çıktı" diye ve geçerken kimse selamlamadı ben döndüm ve selam verdim. yanımdakiler bana kızdılar "niye selam veriyorsun bu hak etmiyor" diye bende arkadaşlarıma dönerek "ben ona insan olarak  değer veriyorum. kızdırdığı zaman sonuna kadar tartışırım ses tonumda yükseltirim ama dışarıda onu selamlamak insan olmasının değeridir" dedim. aradan yıllar geçti şimdi düşünüyorum çok doğru yapmışım. şimdi olsa yine aynısını yapardım. zira herkesin insan olarak bir değeri vardır. bu gözle bakmak lazım diye düşünürüm.sonuç olarak;insan olabilmek bir gayret gerektirir, belki bazı maddi kazanımlarımız olmayacak belki fedakarlıklarımız bize zarar verecek ama yaradan der se ki işte insan olarak yarattığım, insanlar der se ki değerli bir insan dı. bunu başarabildik mi işte hayatın sırrı bu. ne kadar varlıklı olduğumuz değil (zira nice varlıklı insanlar var silinip gittiler) ne kadar insan olduğumuz önemlidir. geride bir hoş sâda bırakabiliyorsak en büyük kazanç budur.şimdilik bu kadar.. umarım düşüncelerimi yazarken sürç-ü lisan etmemişimdir, umarım sizleri yormamışımdır.bu günlük te bu kadar...

Allah bizleri vicdanlı çalışkan ve sevilen kullarından eylesin...kalın sağlıcakla..