Bazen bir insanın hayatımızdaki yerini, ne kadar konuştuğuyla değil, bizde ne kadar iz bıraktığıyla anlarız.

Hayatımıza giren herkes uzun süre kalmaz. Kimisi bir mevsimliktir, kimisi bir yolculuk kadar kısa. Bazılarıysa yalnızca birkaç cümleyle tanır bizi. Ama gariptir, yıllarca yanımızda olanların bırakamadığı izi bazen birkaç dakika hayatımıza dokunan biri bırakır.

Çünkü insan, her zaman büyük olaylarla değişmez.

Bazen hiç beklemediği bir anda duyduğu bir sözle değişir. Bazen birinin kendisini gerçekten dinlediğini fark ettiğinde. Bazen de kalabalığın ortasında, biri ona yalnız olmadığını hissettirdiğinde.

Hayatın telaşı içinde çoğu zaman bunların farkına varamayız.

Sabah uyanırız. Yetişmemiz gereken yerlere gider, bitirmemiz gereken işlerin peşinden koşarız. Günler birbirine karışır. Birinin yüzündeki yorgunluğu, sesindeki kırgınlığı, gözlerindeki sessizliği görmeden geçip gideriz.

Oysa hepimizin içinde kimsenin bilmediği hikâyeler vardır.

Gülümseyen bir insanın içinde koca bir hüzün saklı olabilir. Güçlü görünen biri, belki de yalnızca anlaşılmak istiyordur. Herkese iyi gelen bir insanın, kendisine iyi gelecek tek bir cümleye ihtiyacı olabilir.

İşte bu yüzden küçücük şeyleri önemsiyorum.

İçtenlikle söylenen bir “Nasılsın?” sorusunu.

Hiçbir karşılık beklemeden uzatılan bir eli.

Bir insanı değiştirmeye çalışmadan, olduğu gibi kabul etmeyi.

Ve birinin hayatına dokunduğumuzda, geride nasıl bir his bıraktığımızı...

Belki dünyayı değiştirecek kadar büyük işler yapamayız. Belki herkesin hayatında önemli bir yerimiz de olmaz. Ama bir insanın zor geçen gününü biraz olsun güzelleştirebiliriz.

Bazen bu bile düşündüğümüzden çok daha değerlidir.

Çünkü insan, kendisine söylenen her kelimeyi hatırlamaz. Ama kendisine nasıl hissettirildiğini kolay kolay unutmaz.

Bu sayfaların adı da biraz bu yüzden Dokunanlar.

Burada hayatın içinden hikâyeler, bazen bir hatıra, bazen bir düşünce, bazen de hepimizin içinde sakladığı ama söylemeye fırsat bulamadığı duygular olacak.

Her gün yeni bir cümlede, yeni bir hikâyede buluşacağız.

Belki aynı hayatı yaşamıyoruz. Belki birbirimizi hiç tanımıyoruz.

Ama kim bilir...

Belki burada okuyacağınız tek bir cümle, tam da ihtiyaç duyduğunuz anda size dokunur.

Ve belki bir gün siz de o cümleyi başka birine taşırsınız.

Güzel izler bırakabilmek dileğiyle...